Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Kolejny trening Quidditcha wyglądał wręcz koszmarnie. Nie tylko w oczach Angeliny Johnson, obserwującej rozgrywkę od strony technicznej, grając na pozycji Ścigającej, ale także dla Wendy, czyli osoby, która ostatni raz na boisku była we wrześniu. Warto przypomnieć, że nadchodził początek listopada, na dworze było więc niesamowicie zimno. Wszyscy zawodnicy byli w bluzach, niektórzy naciągnęli na zaczerwienione od minusowej temperatury uszy czapki.

Mroźny wiatr wiał w twarz, rzucał wszystkimi na miotłach i zmieniał trasę odbitych tłuczków czy rzuconych kafli, więc nie było osoby, która nie zmrużyła choć odrobinę oczu. Kończyny drętwiały, z nosów lał się katar. Niezwiązane włosy Humphrey cały czas opadały jej, jak opętane, na zarumienione policzki, niemiłosiernie je łaskocząc.

I nawet nie chodziło o koszmarną wręcz pogodę. Po prostu drużyna Gryffindoru osiadła na laurach po ostatnich wygranych meczach i teraz, gdy przyszło co do czego, nawet kapitan nie potrafiła nikogo zmotywować do pracy. A Angelina Johnson miała i charakter, i mocny głos, i ogromną wiarę w to, że doprowadzi swój dom do zwycięstwa w Pucharze, więc z zaciętością krzyczała, kto powinien poprawić grę i z lekką (na delikatną jedynie wyglądała, bo w środku wręcz kipiała ze złości) dezaprobatą latała po kafla, który spadał na ziemię, jednak nie po przeleceniu przez którąś z trzech obręczy, a zwyczajne niezdarstwo.

Rezerwowa kompletnie nie wiedziała co się stało chociażby z Alicją Spinnet, która do tamtej pory miała jedynie problemy w sytuacjach spornych. Na tym treningu nie potrafiła złapać kafla i ćwiczenia, które przeprowadziła z nią na boku boiska wcale nie polepszyły jej dotąd nienagannego refleksu.

Wendy Humphrey była załamana nie tylko ze względu na drużynę, a fakt, że kiedy w końcu jej współlokatorka postanowiła poprosić ją, by wstała z ławki i wzięła udział w treningu czynnie, a nie tylko jako obserwująca z trybun, zapisująca w notatkach błędy zawodników (zawsze zaznaczając w rubryce Freda Weasley'a: Nie mam pojęcia czy to przypadkiem nie był George, a u jego bliźniaka dokładnie tę samą kwestię, tylko zastąpioną drugim imieniem), nie mogła się tego zadania podjąć. I to nie przez zwichnięty prawy nadgarstek, a pewną formę szlabanu od McGonagall. Co prawda, można powiedzieć To tylko szlaban!, lecz nie dla Gryfonki. Dla niej ten tygodniowy zakaz gry i udzielania się w drużynie był nie do zniesienia. Tym bardziej, że teraz była potrzebna.

Więc od półtorej godziny wzdychała nad nieefektywnością ścigających, nietrafnymi rzutami i tłuczkami, rzuconymi w jej stronę przez rezerwowych, a obijanymi przez bliźniaków, którzy jako jedyni jakoś się trzymali. Oparła się o barierkę i westchnęła głęboko, gdy kapitan zaczęła mówić jak bardzo są nieprzygotowani do meczu ze Slytherinem, który nadchodził wielkimi krokami. Miała to być pierwsza rozgrywka w tym semestrze, mogąca skutkować punktami w późniejszej tabeli. W tym roku nawet Ravenclaw, który zazwyczaj mimo oczywistego zapału, nie był domem, którego należało się obawiać, był realnym przeciwnikiem. Patrząc na stan drużyny, każdy miał szansę na wygraną i to nawet z łatwością.

Wybraniec ruszył w stronę bramek, gdzie najpewniej zauważył Złotego Znicza. Po chwili gnała za nim również Ginny, która po gwałtownym wystartowaniu na szkolnej miotle niezbyt dobrej jakości, prawie z niej spadła. Harry zapikował w dół, gwałtownie odbijając w bok. Złapał małą piłeczkę kilka centymetrów nad ziemią, ale dziewczyna nie miała tyle szczęścia. Wendy zasłoniła oczy dłonią w plastrach, lekko się krzywiąc. Rozległ się huk i jęk najmłodszej z rodziny Weasley.

— Do szatni. Wszyscy — warknęła dość głośno Johnson, gdy kilka osób zaczęło przypatrywać się z rozbawieniem szukającej, która powoli z bólem i brudem na twarzy podnosiła się z gleby. Wtedy rozległ się jeszcze głośniejszy śmiech, bo Andrew powiedział widocznie coś zabawnego. — Czy ja nie wyraziłam się jasno? Do szatni, koniec treningu! — wrzasnęła już mocno zdenerwowana. Podziałało.

Ginny wolno usiadła obok swojej miotły i zaczęła masować tył głowy, gdy kapitan ostro obniżyła lot swojej Komety 290, by pomóc młodszej koleżance. Odwróciła głowę w stronę trybun, gdzie Wendy odwrócona tyłem do boiska wyciągała z torby swój szalik w barwach złota i czerwieni.

— Humphrey! Chodź mi pomóc! — krzyknęła, biorąc pod pachę Ścigającą. — Masz bandaż, prawda?!

— Mam zakaz mieszania się w jakiekolwiek sprawy drużyny — odparła podczas nerwowego poprawiania bluzy, znajdującej się pod hogwarcką szatą - odpowiedziała głośno ze swojego miejsca. Była dość zdziwiona.

— Guzik mnie obchodzi twój zakaz, na Morganę Le Fay! Złaź tu!

Nigdy jeszcze tak szybko nie szła po schodach. Z uniesioną dla bezpieczeństwa peleryną na wysokość pasa, dobiegła na sam dół w rekordowym czasie, żeby po chwili wyjść na trawę i podtrzymać czternastolatkę z drugiej strony.

— Chodź z nią do szatni, tam zobaczę, co da się zrobić — poleciła. — Co cię boli, Ginny? — zwróciła się do kontuzjowanej.

— Wszystko — syknęła przez zęby, gdy zrobiła krok w przód.

— Nic dziwnego, mocno przywaliła. Było widać gwiazdki, Gin? — Z szatni wychylił się jeden z uśmiechniętych bliźniaków, a siódmoklasistka niemal zapominając o dziewczynie, którą podpierała rzuciła mu jedno z najgroźniejszych spojrzeń na jakie było ją stać. — Nie bij, kobieto! To był żart!

Otwórz szerzej drzwi, Fred. Musimy ją wprowadzić. — A więc to Fred... Och, nie myśl o tym, Wendy; przeszło Gryfonce przez głowę, po wypowiedzi jej przyjaciółki.

Posadziły Weasley na ławce, a szatynka przy niej klękła. Wyjęła z torby bandaż i fiolkę jakiegoś specyfiku, którym nasączyła watę. Opatrunek owinęła jej wokół kostki, a szalika użyła jako temblaka. Nieco przeklinała się, że różdżka była gdzieś na dnie. Mogłaby wtedy rzucić kilka zaklęć i byłoby po problemie.

— Nieźle się załatwiłaś — mruknęła, chowając swoje rzeczy.

— Nie zagra na następnym meczu — skwitowała Johnson, lekko podłamana. — Możecie się rozejść.

***

Wendy siedziała w Wielkiej Sali, gdy zauważyła swoją siostrę obok Dracona Malfoya. Nie odbiegała wcale wyglądem czy zachowaniem od Pansy Parkinson, która rzucała jej mordercze spojrzenia z drugiej strony stołu. Humphrey słyszała wesoły głos Destiny, widziała jej sarkastyczny uśmiech. Czuła do niej zwyczajną niechęć.

— Hej, Wendy, co tam? — Słowa jednego z Weasleyów uderzyły w nią jak kubeł zimnej wody. Łokieć zsunął jej się ze stołu i na jej spódnicę wylała się łyżka zupy. Skrzywiła się nieco.

— Moja siostra wisi na Malfoyu, a co u ciebie, George? — odpowiedziała pytaniem na pytanie, wypowiadając imię chłopaka z lekką niepewnością. Dziwnym trafem udało jej się dobrze strzelić.

Usiadł koło niej, kiedy zaczęła akcje ratunkową swojego ubrania. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, jak niewiele dzieli ją od pałkarza.

— Moja siostra w przeciwieństwie do twojej na nikim nie wisi, bo wygląda tak, że każdy chłopak od niej ucieka. Nie muszę jej pilnować. — Wzruszył ramionami, a Wendy zaśmiała się cicho.

— Gdzie zgubiłeś Freda?

— A przeszkadza ci fakt, że go tu nie ma?

— Och, nie. Jest mi to nawet na rękę. — Uśmiechnęła się lekko. Dopiero po momencie zrozumiała, jaką gafę strzeliła. — To znaczy, dlatego, że was przynajmniej nie pomylę. Rozumiesz o co mi chodzi, George? Jak jesteście razem, to również jest bardzo miło!

— Zrozumiałem z tego tylko tyle, że fatalnie kłamiesz w sytuacjach stresujących.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.